Georges Bizet ΕΝΑΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΣΥΝΘΕΤΗΣ

Ζωρζ Μπιζέ (1838-1875)

Ο Alexandre César Léopold Bizet, γνωστός αργότερα ως Georges Bizet γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1838 στο Παρίσι από οικογένεια μουσικών, ήταν ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της μη-ιταλικής όπερας της εποχής του και ένας συνθέτης που άφησε ένα ενδιαφέρον έργο το οποίο εκτελείται και στις μέρες μας. Αρχικά ξεκίνησε ως πιανίστας περνοντας μαθήματά από την μητέρα του που ήταν ταλαντούχα πιανίστα(ο πατέρας του ήταν καθηγητής τραγουδιού και συνθέτης), όμως γρήγορα άρχισε να ασχοληται με την σύνθεση. Η ζωή του τώρα άρχιζε... Σε ηλικία 10 ετών φοίτησε το διάστημα 1848-57 στο Ωδείο του Παρισιού όπου εκεί σπούδασε αντίστιξη [Στη μουσική, αντίστιξη καλείται η ταυτόχρονη συνήχηση πολλών διαφορετικών μελωδιών, οι οποίες συνδυάζονται με βάση ένα αυστηρό συνήθως πρόγραμμα κανόνων διαφορετικό από εποχή σε εποχή (οποίος κατάλαβε τι είναι, καλώς αν όχι... ούτε εμείς καταλάβαμε!!!!!:-)]. Και κατάφερε να γίνει ένας εξαιρετικός πιανίστας. Ο μπιζε διατηρούσε ένα καθαρό γαλλικό στυλ και φινέτσα και αυτό μας θυμίζει λίγο τον Μότσαρτ.. Το αριστούργημά του η "Κάρμεν" είναι από τα πιο διάσημα όλων των όπερων, με ρεαλιστικό θέμα, ισπανική θέση και έντονα δραματική ιστορία... και σε αυτό το έργο έχει ένα πάθος και μια ζωντάνια τα οποία τα βλέπουμε σε κάθε έργο του συνθέτη... Η Carmen αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις πιο πολυπαιγμένες όπερες ολόκληρου του οπερατικού ρεπερτορίου. Σας προτείνουμε ένα βίντεο για να ακούσετε το έργο του μπιζε την "ΚΆΡΜΕΝ" [http://www.youtube.com/watch?v=SP4k55L9GgA] Είχε αρχίσει πλέον να έχει βαθιά σχέση με την μουσική. Τα μη οπερατικά του έργα είχαν γενικά αποδοχή, όμως οι όπερές του δεν γίνονταν εύκολα αποδεκτές και αγαπητές από το κοινό. Τα τελευταία χρόνια του Bizet χαρακτηρίστηκαν από περισσότερα προβλήματα όπως προβλήματα υγείας...Στη Ρώμη, ο Bizet έμελλε να περάσει τα ευτυχέστερα χρόνια της σύντομης ζωής του σπουδάζοντας, συνθέτοντας και ταξιδεύοντας, αν κι εκεί αρρώστησε από πυώδη κυνάγχη, την ασθένεια που θα τον οδηγούσε αργότερα στο θάνατο. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη, συνέθεσε πολλά έργα, από τα οποία διασώθηκαν μόνο τέσσερα, μεταξύ των οποίων μια όπερα buffa και ένα συμφωνικό κοράλ με τίτλο Vasco de Gama. Λίγο μετά την επιστροφή του στο Παρίσι το 1861 Ο Θάνατος της μητέρας του τον συγκλόνισε πολύ και έπεσε σε κατάθλιψη. Η πρεμιέρα της Carmen δόθηκε στις 3 Μαρτίου 1875 χωρίς επιτυχία, επειδή το κοινό του θεάτρου ήταν συντηρητικό. Λόγω της αποτυχίας του έργου και της κακής κριτικής που δέχτηκε, ο Bizet έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη επιδεινώνοντας την κατάσταση της υγείας του. Αποσύρθηκε στο σπίτι του στην επαρχία του Bougival λίγο έξω από το Παρίσι, όπου λίγο καιρό αργότερα υπέστη δύο καρδιακές προσβολές και πέθανε στις 3 Ιουνίου του 1875, σε ηλικία μόλις 36 ετών. Η κηδεία του έγινε δύο μέρες αργότερα στην εκκλησία La Trinité στο Παρίσι.

Δυστυχώς ο Bizet έφυγε από τη ζωή αγνοώντας τη μεγάλη επιτυχία που θα γνώριζε το αριστούργημα που είχε δημιουργήσει, η Carmen, λίγους μήνες αργότερα στη Βιέννη... Λίγα λόγια για τον χαρακτήρα του Georges Bizet:πάντα εξέφραζε ανοιχτά τις φιλίες του αλλά και τις αντιπάθειες του, ήταν σε διαρκή αναζήτηση του πάθους και της ζωής, ήταν αποφασιστικός και αντιμετώπιζε τις κακοτυχίες στη ζωή του και υπήρχε ένα παρορμητικό, νεανικό στοιχείο στη φύση του χαρακτήρα του και μια τέτοια κινητήρια ενέργεια, που απέκρυβαν την περίσκεπτη νοημοσύνη που ο Bizet διέθετε στο έργο του.

Η όπερά του έμελλε να γίνει ένας θρύλος και μια από τις πιο δημοφιλείς σ’ ολόκληρο τον κόσμο... μόνο που αυτός δεν είχε την ευκαιρία να το δει...

• ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ
• http://www.tch.gr/Greek/Carmen/GBizet.htm ΑΠΟ ΤΗΝ Μαρία Μπελίδου-Δραματουργός
• εικονες:http://images.google.gr/images?
• hl=el&gbv=2&tbs=isch:1&sa=1&q=Georges+Bizet&btnG=Αναζήτηση&aq=&oq=&start=0
• http://images.google.gr/images?hl=el&gbv=2&tbs=isch:1&sa=1&q=εκκλησια+La+Trinité&btnG=Αναζήτηση&aq=f&oq=&start=0
• βιβλιο Γ γυμνασιου
• βιντεο:http://www.youtube.com/
• http://en.wikipedia.org/wiki/Georges_Bizet
• http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/Gnome-mime-audio-openclipart.svg/50px-Gnome-mime-audio-openclipart.svg.png

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ JAZZ

JAZZ

Η jazz εμφανίστηκε ως αναγνωρίσιμο και ξεχωριστο ειδος μουσικής περίπου το 1890.Θεωρείται δεδομένο πως η καταγωγή της jazz είναι αφρικάνικη.Οι έγχρωμοι σκλάβοι μεταφέρθηκαν στον νότο της Αμερικής.Επίσης μετέφεραν μουσικά αφρικανικά χαρακτηριστικά,όπως η ρυθμική πολυπλοκότητα και η αφηρημένες μουσικές κλίμακες.Ακόμα μετέφεραν ορισμένα είδη τραγουδιου και μουσικές φόρμες όπως η πολυφωνία και ο αυτοσχεδιασμός.Από νωρίς η ''μαυρη'' μουσική έρχεται σε μίξη με τα ''λευκά'' στοιχεία και η γέννηση της jazz αποτέλεσε τελικό προιόν αυτης της σμίξης.Στην πραγματικότητα η jazz,γεννήθηκε στο σταυροδρόμι της ισπανικής,της γαλλικής και της αγγλοσαξονικής πολιτισμικής παράδοσης.Γενέτειρα της jazz μουσικής θεωρείται η Νέα Ορλεάνη.Αν και οι διάφορες προσμήξεις των ευρωπαϊκών και των αφρικανικών στοιχείων γέννησαν διαφορετικές μουσικές φόρμες σε πολλά σημεία της αμερικανικής ηπείρου,η Νέα Ορλεάνη διεκδικεί περισσότερο απο κάθε άλλη πόλη τον τίτλο αυτόν,κυρίος διότι εκεί η jazz ορχήστρα αποτέλεσε μαζικό φαινόμενο,γεγόνος που αποτυπόνεται και στην ύπαρξη τουλάχιστον 30 ορχηστρών στις αρχές του 1990.Επιπλέον αποτέλεσε τον τόπο γέννησης και δράσης πολλων jazz μουσικών,ήδη απο το 1870.Αξίζει να σημειώθει πως η ανάπτυξη της jazz στο δεύτερο μισό του 19 αιώνα δεν υπήρξε τυχαία η ανεξάρτητη,καθώς σε αυτήν την χρονική περίοδο σημειώθηκαν πολλες επαναστάσεις στις λαϊκές τέχνες.

''Η jazz είναι ελευθερία"

Τελόνιος Μονκ(Thelonious Monk)

http://www.youtube.com/watch?v=vnRqYMTpXHc

http://www.youtube.com/watch?v=vU1cfjVyc5Q

http://www.youtube.com/watch?v=AEzsPGHsi90

Η Μουσικη της Αρχαιας Ελλαδας

Οι αρχαίοι Έλληνες με τον εμφάνταστο στοχασμό τους έδιναν θεϊκή προέλευση στα πάντα και φυσικά και στη Μουσική. Έτσι, έπλασαν τις Μούσες, που ήταν στην αρχή θεές του τραγουδιού και κατοπινά της ποίησης και των άλλων τεχνών και επιστημών.
Πέρα όμως από τη μυθολογία, η μουσική της Αρχαίας Ελλάδας συνηθίζεται να περιβάλλεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί αποτελεί το βασικό συστατικό στοιχείο ενός πολιτισμού που επηρέασε άμεσα όχι μονάχα την αισθητική και τη φιλοσοφία των μεταγενέστερων εξελίξεων της μουσικής στην Ευρώπη, αλλά και την τεχνική υποδομή της. Από την αρχαία ελληνική μουσική δε διασώθηκαν μέχρι σήμερα παρά ελάχιστα γραπτά μουσικά αποσπάσματα ενώ οι θεωρητικές γνώσεις μας για τον τρόπο με τον οποίο παιζόταν είναι μηδαμινές. Από την αρχαία γραμματεία μαθαίνουμε ότι στην Αρχαία Ελλάδα η μουσική εξυψώνεται στο επίπεδο μιας ελεύθερης τέχνης ανεξάρτητης από την ποίηση, αν και τις περισσότερες φορές συνυπάρχει με αυτή και βασικά στοιχεία της (π.χ. ο ρυθμός) υπαγορεύονται από την ποίηση και τέλος η μουσική αποτελεί αναγκαία εμπειρία στη διαπαιδαγώγηση των νέων.

Για τα όργανα των αρχαίων Ελλήνων αντλούμε τα περισσότερα στοιχεία από την πλούσια εικονογραφία και ειδικότερα από τις αγγειογραφίες, τα ανάγλυφα, τα ψηφιδωτά, τα αγάλματα κ.α. Τα σωζόμενα μουσικά όργανα, έστω και σε θραυσματική μορφή, είναι ελάχιστα, ιδιαίτερα όμως εύγλωττα, ενώ, τέλος, πηγή πληροφοριών είναι τα πάσης φύσεως έργα και κείμενα στα οποία διασώζεται ένας σοβαρός όγκος πληροφοριών, με βάση τις οποίες ο Λύραυλος δημιούργησε αυθεντικά ανακατασκευασμένα μουσικά όργανα.




Εγχορδα

H ΛΥΡΑ : το πλέον διαδεδομένο έγχορδο της αρχαίας Ελλάδας, ένα μουσικό όργανο ιδιαίτερα δημοφιλές αφού δεν ήταν όργανο απαραίτητα των επαγγελματιών. Σύμβολο του Απόλλωνα, η λύρα δεν χρησιμοποιείτο σε εκδηλώσεις σε ανοιχτούς χώρους, ενώ ήταν το κατεξοχήν όργανο για εκπαίδευση των νέων. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως το εθνικό όργανο των αρχαίων Ελλήνων.

Η ΦΟΡΜΙΓΞ : η παλαιότερη ίσως μορφή / εκδοχή της αρχαίας κιθάρας, κατεξοχήν συνδεδεμένη με την απόδοση από ραψωδούς των ομηρικών επών. Θεωρείτο ιερό όργανο και ίσως υπήρξε το πιο αρχαίο έγχορδο.

Η ΚΙΘΑΡΙΣ : συνήθως με τετράγωνη βάση είναι το μουσικό όργανο που απαιτεί δεξιοτεχνία γι’αυτό χαρακτηρίζεται ως το όργανο των επαγγελματιών κιθαρωδών και των μεγάλων μουσικών αγώνων. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας πιο τελειοποιημένος τύπος λύρας με περισσότερες χορδές (7 ή 8 χορδές στην κλασσική εποχή ενώ αργότερα συναντούμε και όργανα με περισσότερες) και πιο δυνατό ήχο.

Η ΒΑΡΒΙΤΟΣ : με πιο μεγάλους βραχίονες και ως εκ τούτου με πιο μεγάλες χορδές, το μουσικό αυτό όργανο έχει χαμηλότερη έκταση, και ήχο γλυκύτερο και πιο βαρύ από εκείνο της λύρας.

Η ΠΑΝΔΟΥΡΑ Ή ΠΑΝΔΟΥΡΙΣ : τρίχορδο όργανο, πρόγονος του λαούτου, ονομαζόμενο από τους αρχαίους και ως τρίχορδον.

Πνευστά

Ο ΑΥΛΟΣ & Ο ΔΙΑΥΛΟΣ : το σημαντικότερο αρχαιοελληνικό πνευστό, χρησιμοποιείτο σε όλες σχεδόν τις ιδιωτικές και δημόσιες τελετές, στους εθνικούς αγώνες, στις πομπές και φυσικά στις παραστάσεις τραγωδίας. Είχε χαρακτήρα οργιαστικό και ήταν συνδεδεμένος με την λατρεία του θεού Διονύσου.

Η ΣΥΡΙΓΞ : πνευστό ιδιαίτερα ταπεινής θέσης, χρησιμοποιείτο ευρύτατα από τους ποιμένες ήταν μάλιστα συνδεδεμένη με τον θεό Πάνα – η πολυκάλαμη εκδοχή του οργάνου ονομαζόταν μάλιστα «σύριγγα του Πανός». Η σύριγγα δεν χρησιμοποιείτο για καλλιτεχνικούς σκοπούς.

Η ΣΑΛΠΙΓΞ : Κατασκευασμένη από χαλκό. Δεν χρησιμοποιούνταν για καθαρά μουσικούς σκοπούς, αλλά για πολεμικά σαλπίσματα καθώς και για τελετουργικούς σκοπούς.

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ : μια φυσική σάλπιγγα. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν συνήθως τρίτωνα ή κάσση ή στρόμβο.

Κρουστά

ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΟ : όργανο κατεξοχήν «γυναικείο», χρησιμοποιείτο περισσότερο στις οργιαστικές λατρείες – πχ Βακχικές. Όπως και όλα εξάλλου τα κρουστά, δεν χρησιμοποιείτο για καθαρά μουσικούς σκοπούς, αλλά κυρίως σε τελετές και λατρευτικού χαρακτήρα θρησκευτικές εκδηλώσεις.

ΤΑ ΚΡΟΤΑΛΑ Ή ΚΡΕΜΒΑΛΑ : ξύλινα κρουστά αντίστοιχα με τις σημερινές καστανιέτες. Χρησιμοποιούνταν για να κρατάνε τον ρυθμό των χορευτών και συνήθως τα κρατούσαν γυναίκες.

ΤΑ ΚΥΜΒΑΛΑ : κατασκευασμένα από μέταλλο, συνδέονταν κατεξοχήν με την διονυσιακή λατρεία και τελετές. Είχαν ασιατική προέλευση και μολονότι χρησιμοποιούντο δεν θεωρούντο όργανα με ουσιαστική αξία.

ΤΟ ΣΕΙΣΤΡΟ : κρουστό αφρικανικής / αιγυπτιακής προέλευσης που με τον οξύ του ήχο αποτελούσε ένα είδος ρυθμικής συνοδείας.

Η ιστορια του bach

Ο johann sebastian bach γεννήθηκε στο Αιζεναχ της Γερμανίας στις 21 Μαρτίου του 1685 όμως είχε την ατυχία να χάσει τον αδερφό του από την πανώλη ο πατερας του ειχε τον τιτλο του "μουσικου της Αυλης της Πολης".Η οικογενεια Μπαχ απο το 1590 που ο γεναρχης Φαιτ Μπαχ,λαουστρας μουσικος, εγκατασταθηκε στη Γερμανια,αποτελει μια αλυσιδα γενεων,που εδωσε επι 200 χρονια ενα μεγαλο αριθμο αξιολογων μουσικων.Αυτου λοιπον του γενεαλογικου δενδρου γονος και πατριαρχης-πεντε απο τα παιδια του υπηρξαν αξιοι συνεχιστες αυτης της μουσικης παραδοσης - υπηρξε ο μεγαλος Μπαχ.Δεκα χρονων ο Μπαχ εμεινε ορφανος .Παραλληλα μελετησε Λατινικα,Ελληνικα,Ιστορια και Γεωγραφια. Μετα πηγε στο εσωτερικο λυκειο του Λυνεμπουργκ οπου εκει εψελνε στην χορωδια. Σε ηλικία 15 χρονών εγκαταλείπει το σπίτι του αδερφού του, για να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή και να δοκιμάσει τις δυνάμεις του. Πηγαίνει στο Λύνεμπουργκ, όπου δουλεύει ακατάπαυστα για να επιβιώσει, και θέτει υποψηφιότητα για τη θέση του οργανίστα του Ζανγκερχάουζεν. Αυτή η θέση θα τον ακολουθεί χρόνια αργότερα σε διάφορες εκκλησίες, όπου αποκτά κι άλλες αρμοδιότητες, λόγω της οργανωτικής του ικανότητας και των τεχνικών του γνώσεων ως προς το εκκλησιαστικό όργανο. Ο τίτλος του κάντωρα έχει ταυτιστεί σχεδόν με το όνομα του Μπαχ. Δεκαοχτώ χρονών είναι ήδη αναγνωρισμένος και κατέχει θέση οργανίστα στο Άρνσταντ, πόλη που θα τον σημαδέψει και θετικά και αρνητικά. Διοικώντας μια χορωδία αποτελούμενη από νέους της ίδιας με αυτόν ηλικίας, ή και μεγαλύτερους, αντιμετωπίζει προβλήματα απειθαρχίας, με αποτέλεσμα να φέρεται πολύ αυστηρά σε αυτούς και να δέχεται κριτικές αλλά και επιθέσεις, ακόμη και από τους υπεύθυνους της εκκλησίας. «Ιδιαίτερα σε θέματα που είχαν σχέση με τη μουσική δεν έδειχνε καμιά επιείκεια, αφού αυτός ήταν αυστηρός με τον ίδιο τον εαυτό του. Αναζητούσε την τελειότητα και δε συγχωρούσε την παραμικρή παρέκκλιση ή πειραματισμό πάνω στους νόμους και στους κανόνες της Τέχνης».(Γ. Δρόσος, «Γιόχαν Σεμπαστιαν Μπαχ, η ζωή, το έργο και η εποχή του», εκδ. Ζαχαρόπουλος, 1996, σελ. 69-70). Βλέποντας τις αντιδράσεις και μη θέλοντας να κάνει κανενός είδους συμβιβασμό, αποφασίζει να παραιτηθεί από τη διεύθυνση της χορωδίας, πράγμα που προκαλεί σχόλια στη μικρή κοινωνία του Άρνσταντ. Για να διευκολύνει την κατάσταση, ο Μπαχ φεύγει για ένα διάστημα στο Λύμπεκ, δράττοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσει τα μαθήματα του Μπουξτεχούντε, ενός από τους μεγαλύτερους μουσικούς της εποχής. Στα 1708, τον βρίσκουμε οργανίστα και διευθυντή μουσικής στην Αυλή της Βαϊμάρης και παντρεμένο με τη Μαρία Βαρβάρα. Μαζί θα κάνουν επτά παιδιά, από τα οποία επιβιώνουν τα τέσσερα. Μετά από 12 χρόνια θα χάσει και τη γυναίκα του από κάποια θανατηφόρα επιδημία. Παρόλα αυτά, δε θα σταματήσει να γράφει τις περίφημες καντάτες του που ευχαριστεί το Θεό αλλά και τον παρακαλεί να τον απαλλάξει από τις πίκρες χαρίζοντάς του το θάνατο. Χαρακτηριστικά της στάσης του είναι οι καντάτες «Μακάριος ο άνθρωπος που υπομένει τις δοκιμασίες», «Ω! Αιωνιότητα, λέξη που σε καίει σαν τον κεραυνό», «Δέχομαι με χαρά να σηκώσω το σταυρό μου», αλλά και «οι αναστεναγμοί, τα δάκρυά μου», «Ω! Πόση θλίψη!», «Αχ! Πόσο μάταιη είναι η ανθρώπινη ζωή!». Όμως δεν παραιτείται. Συνεχίζει να δημιουργεί και να ζει προσφέροντας το καλύτερο που έχει, όχι μόνο μέσα από τη μουσική του αλλά και μέσα από τη ζωή του, όπως μαρτυρεί η δεύτερη γυναίκα του Άννα Μαγδαληνή «Αναλογίζομαι πόσο τυχερή στάθηκα σε αυτό τον κόσμο» («Το μικρό χρονικό της Άννας Μαγκνταλένα Μπαχ» εκδ. Νεφέλη, 1990, σελ. 75). Με εκείνη θα αποκτήσει 13 παιδιά, από τα οποία θα ζήσουν τα επτά. Στα 1723 είναι κάντωρας στο ναό του Αγ. Θωμά και διευθυντής μουσικής στην πόλη της Λειψίας. Την επόμενη χρονιά θα γίνει Αρχιμουσικός στην αυλή του πρίγκιπα Λεοπόλδου στο Κέτεν. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα παραγωγική περίοδο της ζωής του, που θα κρατήσει αρκετά χρόνια, σχεδόν μέχρι το θάνατό του στα 1750. Τα δύο πολύ σημαντικά «πάθη» του, τα «Κατά Ματθαίον» και τα «Κατά Ιωάννη», γράφονται εκείνη την περίοδο. Αλλά το έργο που θα χαρακτηρίσει επίσης το Μπαχ και την προσφορά του στην κλασική μουσική είναι «η Τέχνη της Φούγκας», γραμμένο στα 1740.Εκτός από όπερα, ο Μπαχ έχει γράψει τα πάντα. Από μεγάλους θρησκευτικούς ύμνους, σουίτες με όλων των ειδών τους χορούς, καντάτες, έργα για κλειδοκύμβαλο, όργανο, βιολί, βιολοντσέλο, ακόμη και απλά τραγούδια για φωνή, λειτουργίες, αλλά και κομψά μουσικά κομμάτια δωματίου (αυλικών σαλονιών), χρησιμοποιώντας κατά κόρον τη δύσκολη τέχνη της αντίστιξης και εξελίσσοντας τη μουσική του είδους του με την τέχνη της φούγκας. «Και το θαυμάσιο είναι ότι η τεράστια ποικιλία των μορφών και μουσικών ειδών που καλλιέργησε ο Μπαχ, οδηγεί σε μια υπέρτατη ενότητα. Η μουσική για το Μπαχ είναι -όπως θα έπρεπε πάντοτε να είναι- ένα πράγμα. Όχι και τούτο κι εκείνο, όχι και βαριά και ελαφριά μουσική, όχι μεγάλη και μέτρια και μικρή έκφραση, όχι μουσική για πολλούς και μουσική για λίγους, όχι άλλη για το Θεό και άλλη για τη διασκέδαση των ανθρώπων» (Παν. Κανελλόπουλος, «Ιστορία του Ευρωπαϊκού πνεύματος», εκδ. Γιαλλέλης, τόμος IV, σελ. 558).

<<ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ>>
(Γ. Δρόσος, «Γιόχαν Σεμπαστιαν Μπαχ, η ζωή, το έργο και η εποχή του», εκδ. Ζαχαρόπουλος, 1996, σελ. 69-70)

(«Το μικρό χρονικό της Άννας Μαγκνταλένα Μπαχ» εκδ. Νεφέλη, 1990, σελ. 75)

(Παν. Κανελλόπουλος, «Ιστορία του Ευρωπαϊκού πνεύματος», εκδ. Γιαλλέλης, τόμος IV, σελ. 558).

http://biographies.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=15:mousiki&id=95:---1685-1750-johann-sebastian-bach&Itemid=29


http://www.youtube.com/watch?v=LU_QR_FTt3E

O Τζουζεπε Βερντι και το εργο του

Ο Τζουζεπε Βέρντι γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1813 στη Roncole ένα χωριό κοντά στη πόλη Busseto. Οταν ο Βερντι ήταν ακόμη μικρός μετακόμισε μαζί με τους γονείς του στη Busseto.Εκεί διευκολύνθηκε η εκπαίδευση του ως συνθέτης και παρακολουθήσε τα πρώτα του μαθήματα σύνθεσης.

Ο Βερντι πήγε στο Μιλάνο όταν ήταν είκοσι και συνέχισε εκεί τις σπουδές του.
Ακόμη παρακολουθούσε παραστάσεις όπερας και άκουγε ιδιαιτέρα γερμανική μουσική.Επιστρέφοντας στην Busseto με την υποστήριξη του Μπαρεζι (ενός τοπικού εμπόρου), έγινε ο κύριος μουσικός και συνθέτης της πόλης .Η πρώτη
του δημόσια εκτέλεση έγινε στο σπίτι του Μπαρεζι το 1830. Το 1836 παντρεύτηκε την κόρη του Μπαρεζι και απέκτησαν δυο παιδιά μαζί . Ο Βερντι δυστύχησε όταν η οικογένεια του πέθανε γύρω στο 1840.

Αργότερα πήγε ξανά στο Μιλάνο όπου έγινε και η αναγνώριση του, πρώτη του όπερα ήταν το Οberto και με την πάροδο των χρόνων ακολούθησαν και άλλα
έργα, όπως τα : Μακβεθ, Τροβατορε ,Τραβιατα,Οθελλος ,Φαλσταφ και το μεγάλο
αριστούργημα του Ριγκολετο.Ο Βερντι πεθανε απο αποπληξια στο Μιλανο το 1901.

Παρακατω προβαλλεται ενα μερος απο το εργο του Βερντι "La Τraviata".

Eδώ προβάλλεται ενα μερος απο την οπερα του Βερντι "Nabucco".

ΡΙΓΚΟΛΕΤΟ

O Ριγκολετο ειναι ενα απο τα μεγαλυτερα αριστουργηματα του Βερντι.Ειναι οπερα, χωριζεται σε τρεις πραξεις, διαρκει δυο ωρες,περιεχει 18 τραγουδια,ειναι βασισμενο στο ποιητικο δραμα "Ο Βασιλιας διασκεδαζει" του συγγραφεα Βικτορ Ουγκο και προβληθηκε για πρωτη φορα στo θεατρο La Fenice της Βενετιας στις 11 Μαρτιου του 1851.

Α' ΠΡΑΞΗ

Το εργο ξεκιναει σε ενα δουκικο ανακτορο με τους παντες επισημα ντυμενους.Την εμφανιση τους κανουν ο δουκας της Μαντοβας με την τελευταια του κατακτηση την Μπορσα.Αργοτερα ο δουκας βαζει στο ματι την κομισσα Τσεπρανο και ερωτοτροπει μαζι της αγνοοντας το συζυγο της.Στην σκηνη εμφανιζεται ο δυσμορφος γελοτοποιος Ριγκολετο και κοροιδευει τον κομη Τσεπρανο.Καθως ολοι γελουν με το αστειο στο ανακτορο μπαινει ο Μαρουλο και ανακοινωνει στους αυλικους οτι ο Ριγκολετο εχει ερωμενη!!!Στη συνεχεια ο δουκας και ο Ριγκολετο ξαναμπαινουν στη σκηνη.Ο Ριγκολετο προτεινει στο δουκα να απαγαγει την κομισσα και να φυλακισει τον κομη,οταν στη σκηνη εισβαλει ο Μοντερονε και κατηγορει τον δουκα για την ατιμαση της κορης του.Ο Ριγκολετο αστειευεται και τον προσβαλει,ομως αυτος ορκιζεται να παρει εκδικηση και καταριεται τον Ριγκολετο.Εκεινη την νυχτα ο Ριγκολετο συναντα εναν πληρωμενο δολοφονο,τον Σπαραφουτσιλε,ο οποιος του προσφερει τις υπηρεσιες του ομως ο γελοτοποιος τις αρνειται.Αργοτερα συνειδητοποιει ποσο εξευτελιστικη ειναι η ζωη του, και ποσο αγαπαει την κορη του Τζιλντα την οποια θελει να προστατεψει απο τον δουκα.Ετσι δεινει εντολη στην παραμανα Τζοβανα να την προστατεψει,αλλατελικα αυτη δεν τα καταφερνει γιατι ο δουκας κρυβει την πραγματικη του ταυτοτητα, εισβαλει στο σπιτι και εξομολογειται στην Τζιλντα τον ερωτα του.Το ιδιο βραδυ ο Τσεπρανο και ο Μαρουλο εχουν κλεισει τα ματια του γελοτοποιου, και ενω αυτος νομιζει οτι εχουν ερθει για την κομισσα Τσεπρανο,αυτοι απαγαγουν την κορη του.

Β' ΠΡΑΞΗ

Οταν ο δουκας μαθαινει πως η Τζιλντα αιχμαλωτιστηκε σπευδει να την παρηγορησει και απαιτει να μαθει που ειναι.Στη σκηνη μπαινει ο Ριγκολετο που αν και δειχνει ηρεμος ανησυχει για την κορη του.Απο τα λογια ενος ακολουθου καταλαβαινει οτι η κορη του ειναι με τον δουκα και εξαλλος απο θυμο την ζηταει πισω.Εκεινη μπαινει στη σκηνη κλαιγοντας και παραδεχετε την ερωτικη της σχεση με το δουκα.Ο Μοντερονε οδηγητε στην φυλακη λεγοντας πως η καταρα του δεν επιασε.Τελος ο Ριγκολετο υποσχεται εκδικηση απεναντι στο δουκα,παρα τις ικεσιες της κορης του.

Γ'ΠΡΑΞΗ

Ειναι νυχτα και ο Ριγκολετο μαζι με την κορη του βρισκονται σε ενα αθλιο ξενοδοχειο.Ο Σπαραφουτσιλε καταστρωνει με τον Ριγκολετο την δολοφονια του δουκα.Ο ιδιος μπαινει στο ξενοδοχειο τραγουδοντας ενα τραγουδι υποτιμητικο για τις γυναικες (La donna e mobile) , και ερωτοτροπει με την Μανταλενα την αδερφη του Σπαραφουτσιλε.Η Τζιλντα κοιταζει εκπληκτη,ομως ο πατερας της,της λεει να φυγει.Αργοτερα η Μανταλενα προσπαθει να πεισει τον αδερφο της να μην σκοτωσει το δουκα αλλα τον πρωτο που θα περασει την πορτα.Στο μεταξυ η Τζιλντα εχει αγνοησει τον πατερα της και ακουει το νεο σχεδιο φονου,και αποφασιζει να πεθανει αυτη στη θεση του εραστη της.Οταν λοιπον περναει την πορτα δεχεται ενα θανασιμο χτυπημα απο τον δολοφονο, ο οποιος δε ξερει ποια ειναι.Ο Ριγκολετο ετοιμαζεται να πεταξει το πτωμα στον ποταμο Μιντσο,οταν ακουει το τραγουδι του δουκα.Γρηγορα ανοιγει το σακο και βλεπει την ετοιμοθανατη κορη του,που ζητα συγχωρεση.Μετα απο ολα αυτα η καταρα του Μοντερονε εκπληρωθηκε!!!!!


OI ΡΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΟΥ 1851

Ριγκoλετο : ο βαρυτονος Φελιτσε Βαρεζι

δουκας της Μαντοβας : ο τενορος Ραφαελε Μιρατε

Τζιλντα : η σοπρανο Τερεζινα Μπραμπιλα

Σπαραφουτσιλε : μπασο Παολο Νταμινι

Μανταλενα : κοντραλτο Αννετα Κασαλονι

Tζοβανα : μετζο-σοπρανο Λορα Σαινι

κομης Τσεπρανο : μπασο Αντρεα Μπελινι
κομισσα Τσεπρανο :μετζο-σοπρανο Λουιτζια Μορσελι

Μπορσα : τενορος Αντζελο Ζουλιανι

κομης Μοντερονε : βαρυτονος Φελισιανο Ποντζ

Μαρουλο : βαρυτονος Φραντσεσκο ντε Κουρνεθ

πανω δεξια : Φελιτσε Βαρεζι
κατω αριστερα : Τερεζινα Μπραμπιλα
κατω δεξια : Ραφαελε Μιρατε

παρακατω προβαλετε ο Λουτσιανο Παβαροτι στο ρολο του δουκα της Μαντοβας, να ερμηνευει το τραγουδι La donna e mobile

Λιγα λογια για την Τζιλντα και τον ορο σοπρανο!!!

Τον ρολο της Τζιλντα,της κορης του Ριγκολετο,τον επαιξε για πρωτη φορα η Teressina Brambila.Η Τζιλντα στο εργο ειναι διατεθημενη να κανει τα παντα για το δουκα επειδη τον αγαπαει,και στο τελος σκοτωνεται στη θεση του.Στο εργο η Τζιλντα ειναι σοπρανο.Η λεξη σοπρανο ειναι ιταλικη και χρησιμοποιειται για να χαρακτηρισει την πιο υψηλη φωνη ενος τραγουδιου.Σοπρανο φωνη εχουν περισσοτερο οι γυναικες και τα παιδια,παροτι οι ανδρες. Υπαρχουν 3 βασικες κατηγοριες της φωνης σοπρανο: 1) δραματικη σοπρανο,η οποια εχει μικροτερη εκταση αλλα και ρωμαλεοτητα φωνης,2) λυρικη σοπρανο,που ειναι πολυ γλυκει και μελωδικη,3) λερετζα (ελαφρη) σοπρανο,που ειναι ικανη για τολμηρες εκδηλωσεις δεξιοτεχνιας.Οι παραπανω παραλλαγες της φωνης εξαρτωνται απο το χρωμα του ηχου και την εκταση του τραγουδιου.Ακομη ο ορος σοπρανο μπορει να χρησιμοποιειθει και για την χαρακτητιση ορισμενων μουσικων οργανων και για το μερος της χορωδιας με την πιο οξεια φωνη.

Παρακατω προβαλετε η σκηνη με την ετοιμοθανατηα Τζιλντα στα χερια του πατερα της.

ΠΗΓΕΣ

Βιβλιογραφια :

- Συλλογη Grandes operas εργο της Editorial Sol 90

- "Η μουσικη μεσα απο την ιστορια της" Γ΄γυμνασιου (ΟΕΔΒ)

- Εγκυκλοπαιδεια "για σας παιδια" τομος 9, σελ. 3175, εκδοσεις αυλος.

Δικτυογραφια :

http://ring.mithec.com/BOOKS/verdiportrait.gif
http://www.modenos.com/recordings/images/Disk-RigolettoItalian-big.gif

http://translate.google.gr/translate?hl=el&sl=en&u=http://en.wikipedia.org/wiki/Giuseppe_Verdi&ei=LxhsS-_xDISX_QbekODDBg&sa=X&oi=translate&ct=result&resnum=1&ved=0CBEQ7gEwAA&prev=/search%3Fq%3Dverdi%2Boperas%26hl%3Del

http://www.photographersdirect.com/buyers/stockphoto.asp?imageid=533886
http://translate.google.gr/translate?hl=el&sl=en&u=http://en.wikipedia.org/wiki/Rigoletto&ei=CJVsS6zDL830_Aa-xfnIBg&sa=X&oi=translate&ct=result&resnum=3&ved=0CBkQ7gEwAg&prev=/search%3Fq%3Drigoletto%26hl%3Del

http://www.magyarszinhaz.hu/data/cikk/3/23596/19.jpg

http://www.photographersdirect.com/buyers/stockphoto.asp?imageid=533886

http://it.wikipedia.org/wiki/File:Teresa_Brambilla_1845.jpg

Πολατιδου Ανθουλα - Τριανταφυλλιδη Κριστινα

Προς μαθητές: Οδηγίες για την εγγραφή σας στο blog ως συγγραφείς

Αγαπητοί Music Story Tellers!
Καλως ήρθατε και επίσημα στον Β΄ κύκλο εργασιών του μουσικού μας blog!


Για να εγγραφείτε ως συγγραφείς θα πρέπει να ακολουθήσετε τα παρακάτω απλά βήματα:



1. Αν δεν έχετε λογαριασμό στο Gmail, θα πρέπει να δημιουργήσετε έναν.
Για να το κάνετε αυτό, θα πάτε στο http://www.google.com/, θα κάνετε κλικ επάνω στο Gmail και θα "δημιουργήσετε νέο λογαριασμό".
Προσέξτε, να καταγράψετε κάπου το όνομα χρήστη και τον κωδικό σας - η εμπειρία της περσινής χρονιάς έδειξε ότι αρκετοί ξεχνούσαν τα στοιχεία τους κι έχαναν σημαντικό χρόνο όσο δεν είχαν πρόσβαση στις αναρτήσεις.



2. Μόλις ανοίξετε τον λογαριασμό σας στο Gmail, θα μου στείλετε ένα μέηλ από εκεί στην προσωπική μου διεύθυνση.
[sofia.karal at gmail.com --- αντί για το at, θα βάλετε το ..."παπάκι"]
Στο μέηλ σας θα αναφέρετε τα στοιχεία σας, ονοματεπώνυμo και τμήμα.
πχ. αν δουλεύετε σε ομάδα, "γεια σας κυρία, είμαστε ο τάδε κι ο τάδε από το Γ2".
Οι ομάδες καλό θα είναι να έχουν έναν, κοινό για όλους, λογαριασμό, τα στοιχεία του οποίου θα τα γνωρίζουν όλοι οι συνέταιροι (το πολύ τρεις).



3. Μόλις λάβω το μέηλ, θα σας στείλω πρόσκληση από το blog!
Θα την λάβετε στο νέο σας email και θα ακολουθήσετε τα βήματα που σας δίνονται εκεί.

Έτσι, αποκτάτε αμέσως πρόσβαση.


Κάθε φορά που θα πληκτρολογείτε την διεύθυνση του Blog, θα πηγαίνετε επάνω δεξιά, εκεί που λέει "Σύνδεση", θα βάζετε τα στοιχεία του λογαριασμού σας στο Gmail και θα μπαίνετε να δουλεύετε την ανάρτησή σας. (Νέα Ανάρτηση, όταν ξεκινάτε, ή Επεξεργασία Αναρτήσεων, αν έχετε γράψει κι αποθηκεύσει ένα μέρος του κειμένου της ανάρτησής σας.

Καλή αρχή!
Είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρετε! :)

Για οποιαδήποτε διευκρίνηση, είμαι στη διάθεσή σας - περάστε από το γραφείο!

Herbert von Karajan

Καταγωγή

Ο Κάραγιαν ήταν ο γιος μιας οικογένειας ελληνικής καταγωγής απο το Σάλτσμπουργκ. Ο προπάππος του, Γεώργιος Ιωάννης Καραγιάννης, γεννήθηκε στην Κοζάνη και έφυγε για τη Βιέννη το 1767 λόγω της τουρκοκρατίας , και τελικά κατέληξε στο Κέμνιτς στη Σαξωνία. Ο γιος του εργάστηκε στη βιομηχανία υφασμάτων της Σαξωνίας, και τιμήθηκε από τον Φρειδερίκο Αύγουστο Γ' στις 1 Ιουνίου 1792 με τον τίτλο "von". Το όνομα Καραγιάννης έγινε αργότερα Κάραγιαν.

Βιογραφία

Ο Κάραγιαν γεννήθηκε στο Σάλτζμπουργκ ως Heribert Ritter von Karajan. Από το 1916 ως το 1926, σπουδασε στο Mozarteum στο Σάλτζμπουργκ. Από το 1916 ως το 1926, σπουδασε στο Mozarteum στο Σάλτζμπουργκ. Το 1929, διεύθυνε το Σαλώμη στο Festspielhaus στο Σάλτζμπουργκ. Το 1933 έκανε την έναρξη διεύθυνσής του στο φεστιβάλ του Σάλτζμπουργκ με τη "σκηνή Walpurgisnacht" στην παραγωγή του Reinhardt Faust. Το επόμενο έτος, και πάλι στο Σάλτζμπουργκ, διηύθηνε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα Βιέννης για πρώτη φορά. Tο Μάρτιο του 1935, δόθηκε μια σημαντική ώθηση στη σταδιοδρομία του, όταν υπέβαλε αίτηση για την ιδιότητα μέλους στο ναζιστικό κόμμα. Tο ίδιο έτος, ο Κάραγιαν διορίστηκε ως νεώτερος "Generalmusikdirektor" της Γερμανίας. Απόλαυσε μια σημαντική επιτυχία με του "Τριστάνος και Ιζόλδη". Το 1946, ο Κάραγιαν έδωσε την πρώτη μεταπολεμική συναυλία του, στη Βιέννη με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα Βιέννης, αλλά του απαγορεύθηκε να διευθύνει περαιτέρω τις δραστηριότητές της από τις απο τις ρωσικές αρχές, λόγω του ναζιστικού παρελθόντος του. Το 1948 έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής της Gesellschaft der Musikfreunde στην Βιέννη. Διεύθυνε επίσης στη Λα Σκάλα στο Μιλάνο. Το 1955 διορίστηκε διευθυντής μουσικής στην Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου ως διάδοχος του Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ. Από το 1957 ως το 1964, ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής της κρατικής όπερας της Βιέννης. Επίσης είναι ο εμπνευστής του Πασχαλινού Φεστιβάλ του Σάλτζμπουργκ.