Μεσαιωνική μουσική - Tροβαδούροι και τρουβέροι

Κατά την Μεσαιωνική εποχή γύρω στον 11ο αιώνα

στη Μεσημβρινή Γαλλία,
στον ποταμό Λίγηρα και ιδιαίτερα στην Προβηγγία,

έζησαν κάποιοι ευγενείς και μορφωμένοι άνθρωποι

κυρίως ιππότες,τραγουδιστές,
λυρικοί,ποιητές
και μουσικοί των οποίων
η ονομασία προήλθε από
το trouvar-trobar που σημαίνει
επινοώ μια καινούρια μουσική

Οι τρουβέροι είναι οι
αντίστοιχοι Γάλλοι μουσικοί που
όμως έζησαν στην Βόρεια Γαλλία.
Τα τραγούδια των τροβαδούρων
ήταν κυρίως λυρικά,
ενώ τα αντίστοιχα τραγούδια
των τρουβέρων είχαν κυρίως
επικό χαρακτήρα,εξιστορώντας τις
πολεμικές εκστρατείες
της εποχής τους.
Η διάκριση αυτή στον
χαρακτήρα των
τραγουδιών των τροβαδούρων και των
τρουβέρων οφειλόταν
σε μεγάλο βαθμό στο
γεγονός ότι οι τροβαδούροι έζησαν
στη Νότια Γαλλία στην
οποία δεν είχαν
γίνει τόσες πολλές επιδρομές
και χαρακτηριζόταν από
έναν πιο εκλεπτυσμένο πολιτισμό.
Τόσο οι τροβαδούροι όσο
και οι τρουβέροι
αποτελούν τους απογόνους
των αρχαίων ραψωδών
ή των μεταγενέστερών τους βάρδων.
Αυτό το είδος των τραγουδιών
και των δύο κυριάρχησε κατα
το 1000 - 1300 μ.Χ.

Ο σπουδαιότερος και διασημότερος
τρουβέρος ήταν
ο Αντάμ ντε λα Αλ γνωστός και
ως " ο καμπούρης του Αρράς "
ο οποίος δημιούργησε με τέχνη

ένα είδος μουσικής
που λεγόταν παιχνίδια
(τραγουδιστοί διάλογοι οι οποίοι
περιέγραφαν κάποιο ερωτικό επεισόδιο)
καθώς και
άλλα πολλά έργα.

Οι αντίστοιχοι διάσημοι και
σημαντικοί τροβαδούροι
στη Γερμανία είναι οι Ερωτοτραγουδιστές
που εμφανίστηκαν
τον 13ο αιώνα και τα θέματα
καθώς και οι επιρροές τους
είναι παρόμοια.
Κατά τον 140 αιώνα οι Ερωτοτραγουδιστές
παρακμάζουν και την
θέση τους παίρνουν οι
Αρχιτραγουδιστές που ανήκουν
στην αστική τάξη
και ιδρύουν σχολές μουσικής
οι οποίοι λειτουργούν με
κανονισμούς και ιεραρχία .

Οι κυριότερες μουσικές
μορφές που επικράτησαν
παράλληλα την εποχή αυτή είναι το
Ροντό,το Μαδριγάλι,το Λαι και το Σανσόν.

Αρχαίος ελληνικός μουσικός πολιτισμός
Η μουσική στην αρχαία Ελλάδα ήταν κυρίως φωνητική, μονωδιακή ή χορωδιακή. Ήταν επίσης μονοφωνική, ο εκτελεστής δηλαδή έπαιζε στο όργανο ό,τι τραγουδούσε με τη φωνή, για περισσότερη ευκρίνεια στη μελωδία. Η μουσική ήταν άμεσα εξαρτημένη από την ποίηση. Η μελωδία βασιζόταν στην προσωδία, δηλαδή στους κανόνες του ποιητικού λόγου που ρύθμιζαν: α) την άνοδο ή την κάθοδο του τονικού ύψους (συχνότητας) της φωνής ανάλογα με το ποια συλλαβή έφερε το γραμματικό σημείο τονισμού (η οξεία έδειχνε το ανέβασμα, η βαρεία το κατέβασμα και η περισπωμένη το ανεβοκατέβασμα της φωνής) και β) τη διάρκεια των συλλαβών – επομένως και των μουσικών φθόγγων – όπου μία μακρά συλλαβή είχε τη διπλάσια διάρκεια από μια βραχεία. Ο μουσικός ρυθμός καθοριζόταν από το ποιητικό μέτρο, δηλαδή από την επαναλαμβανόμενη διαδοχή σταθερού αριθμού μακρών και βραχειών συλλαβών (που ονομάστηκε πους) και όχι από τον δυναμικό τονισμό, όπως συμβαίνει σήμερα, καθώς δυναμικός τονισμός δεν υπήρχε στον ποιητικό λόγο.
Οι αοιδοί, ως πρόδρομοι των Ελλήνων φιλοσόφων, είχαν ως κύρια δραστηριότητα τη δράση και τη θέαση, την πράξη και τη θεωρία, οι οποίες συμπλέκονται μεταξύ τους με έναν ιδιότυπο τρόπο. Η μουσική, ως η ανώτερη εκδήλωση του αφηρημένου στον κόσμο της νοητής πραγματικότητας, αποτέλεσε την βασική πηγή αποκάλυψης των συμβολικών δυνάμεων του θείου. Ήδη από την εποχή του Ησιόδου (8ος αι. π.Χ.), οι Μούσες τραγουδούν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, τη γένεση των θεών και, επομένως, τη γένεση του ζωντανού και έλλογου κόσμου. Τρεις αιώνες αργότερα, ο Πίνδαρος περιγράφει τις Μούσες να υμνούν τη δημιουργία της κοσμικής τάξης και τη βαθύτερη ανακάλυψη του νοήματος της ύπαρξης. Μέσω της τέχνης, επομένως, η ψυχή αληθεύει, δηλαδή πραγματώνει την αλήθεια. Η καταγωγή αυτής της ιδέας βρίσκεται στον Αριστοτέλη, όπου δίπλα στην τέχνη αναφέρεται και η γνώση, η επιστήμη. Έτσι «τέχνη και επιστήμη, μουσική και φιλοσοφία, συμβαδίζουν από πολύ νωρίς στην κατονομασία του γνωρίζειν με το ευρύ νόημα». Βλέπουμε, λοιπόν, ότι για τους αρχαίους
Έλληνες οι έννοιες της μουσικής και της φιλοσοφίας αλληλεπικαλύπτονται, αποτελώντας δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Η τάση να κατανοήσει ο άνθρωπος σαφέστερα την κοσμική τάξη οδηγεί γύρω στα 600 π.Χ. στην αναζήτηση ενιαίων αρχών, με σκοπό την προσέγγιση του θείου ως περιεκτική ενότητα. Όπως ο Τυρταίος ή ο Σόλων ύμνησαν μια αρετή, όπως ο Θαλής θεώρησε ένα στοιχείο της φύσης, το νερό, ως αρχή και ουσία όλων των όντων, έτσι και στη μουσική, ο Πυθαγόρας (περ. 580-490 π.Χ.) έκανε την πρώτη θεωρητική τεκμηρίωση των ηχητικών σχέσεων μέσα από την ανάπτυξη της έννοιας του αρμονικού κοσμοειδώλου. Η αρμονία με την πλατύτερή της έννοια, αποτελούσε για τους πυθαγόρειους το ιδεατό εκείνο σημείο γύρω από το οποίο συσπειρώνεται η κοσμική ύλη. Ανεξάντλητη, άφθαρτη και αμετακίνητη, αποτελεί τη μετενσωμάτωση του κοσμικού σχεδίου στη γη.

ΠΗΓΗ "ΔΟΜΗ''

http://www.youtube.com/watch?v=EQJxDhuFiBU

http://www.youtube.com/watch?v=uJLZGBYxfbU&feature=related

ΤΖΙΑΚΟΜΟ ΠΟΥΤΣΙΝΙ

Ο Πουτσίνι ηταν ο ένας και μοναδικός που συνέθεσε σε μια εντελώς προσωπική γλώσσα, που σφράγισε με τη μουσική δημιουργία του την πρώτη εικοσαετία και κατά συνέπεια ολόκληρο τον 20ό αιώνα, που δεν μιμήθηκε αλλά βρήκε δεκάδες μιμητές. Ο Πουτσίνι ήταν αύτος που απογείωσε το μουσικό κίνημα του βερισμού (=ρεαλισμός, μεγαλύτερη έμφαση στη δραματικότητα, στην ένταση των συναισθημάτων παρά στο ευγενές, αψεγάδιαστο τραγούδι) δημιουργώντας όπερες που ξεσηκώνουν ακόμη το κοινό στα θέατρα όλου του κόσμου.
Γόνος οικογένειας μουσικών, γεννήθηκε στη Λούκα της Ιταλίας το 1858. Έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 5 ετών, ήταν όμως το περιβάλλον που είχε δημιουργήσει ο πατέρας του εκείνο που τον ανέθρεψε, αφού οι μαθητές τού πατέρα του ανέλαβαν τη (μουσική) μόρφωσή του. Ο Πουτσίνι σε ηλικία μόλις 14 ετών εργαζόταν ως οργανίστας σε εκκλησίες της ιδιαίτερης πατρίδας του, ενώ πολύ γρήγορα άρχισε να ασχολείται και με τη σύνθεση. Αφού τελειοποίησε την εκπαίδευσή του στο Μιλάνο (φοιτώντας δίπλα και στον συνθέτη της «Τζιοκόντα» Αμιλκάρε Πονκιέλι), έκανε την πρώτη εμφάνισή του ως συνθέτης όπερας.
Το μελόδραμα «Le Villi» (βασισμένο στον ίδιο θρύλο που βασίζεται και το φημισμένο μπαλέτο του Αντάμ «Ζιζέλ») προκάλεσε το ενδιαφέρον του μεγαλύτερου εκδότη μουσικών κειμένων της εποχής, του Τζούλιο Ρικόρντι. Στη συνέχεια η όπερά του με τον τίτλο «Εντγκαρ» που παρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου το 1889 έγινε δεκτή μάλλον ψυχρά. Δεν είχε φθάσει ακόμη η μεγάλη στιγμή της επαγγελματικής καταξίωσης, είχε όμως φθάσει η στιγμή για τη δημιουργία οικογένειας, έστω και... παράνομης. Η σχέση του με την Ελβίρα Τζεμινιάνι του χάρισε ένα γιο το 1886, νομιμοποιήθηκε όμως μόνο το 1904 που ο σύζυγος της Ελβίρας πέθανε. Ο γάμος του Πουτσίνι με την αγαπημένη του επρόκειτο να είναι ο μοναδικός της ζωής του, αλλά και να εξελιχθεί σε πηγή δυστυχίας για τον συνθέτη λόγω των ψυχολογικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η Ελβίρα και της παθολογικής ζήλιας της.
Τα πρώτα σύννεφα στην προσωπική του ζωή δεν είχαν φανεί ακόμη. Αντιθέτως, ο ήλιος της τέχνης του έλαμψε ξαφνικά με τόση δύναμη που τύφλωσε όλη την Ευρώπη. Η παρουσίαση της όπεράς του «Μανόν Λεσκό» (Τουρίνο, 1893) ήταν ένας από εκείνους τους θριάμβους που κάθε συνθέτης ονειρεύεται να ζήσει. Ηταν επίσης η όπερα για τη δημιουργία της οποίας πρωτοσυνεργάστηκε με τους περίφημους λιμπρετίστες Τζιουζέπε Τζιακόζα και Λουίτζι Ιλικα, οι οποίοι στη συνέχεια συνέγραψαν τα λιμπρέτα των δημοφιλέστερων μελοδραμάτων του, της «Μποέμ» (1896), της «Τόσκα» (1900) και της «Μαντάμα Μπάτερφλαϊ» (1904).
Ελάχιστες οι δυσκολίες, τεράστιες οι επιτυχίες... Και ξαφνικά η τραγωδία: τον Ιανουάριο του 1909 η υπηρέτριά του Ντόρια Μανφρέντι αυτοκτονεί, όταν η Ελβίρα Πουτσίνι την κατηγορεί για παράνομες σχέσεις με τον άντρα της. Η οικογένεια της άτυχης νέας καταφέρεται δικαστικώς κατά της Ελβίρας, θεωρώντας την παθολογική ζήλια της αποκλειστικό υπαίτιο της τραγωδίας. Η ζωή του Πουτσίνι γίνεται κίτρινο ανάγνωσμα στον Τύπο. Εκείνος φεύγει από το σπίτι του και σκέφτεται να ζητήσει διαζύγιο. Τελικά όμως συμπαρίσταται στη σύζυγό του και η όλη υπόθεση κλείνει με συμβιβασμό.
Στο μεταξύ η επαγγελματική πορεία του εξακολουθεί να είναι επιτυχής. Η πρεμιέρα της όπεράς του «Το κορίτσι της Δύσης» (Μητροπολιτική Οπερα της Νέας Υόρκης, 1910) είναι θρίαμβος. Το χαριτωμένο «Χελιδόνι» (Μόντε Κάρλο, 1917) που ακολούθησε μπορεί να μη γνώρισε παρόμοια υποδοχή, το «Τρίπτυχο» όμως (Νέα Υόρκη, 1918) εντυπωσίασε με την ένταση, τη δραματικότητα και τη μουσική ποικιλία του. Ο Πουτσίνι ήταν πλέον ένας ζωντανός μύθος της μουσικής.
Στα τέλη του 1923 εκδηλώθηκε στον συνθέτη καρκίνος του λάρυγγα. Εκείνη την περίοδο ολοκλήρωνε την όπερα που στη συνέχεια θεωρήθηκε ένα από τα αριστουργήματά του, την «Τουραντότ». Ο θάνατός του στις 29 Νοεμβρίου 1924 (επιπλοκές στην καρδιά κατά τη διάρκεια εγχείρησης) άφησε το έργο ημιτελές. Ετσι ημιτελής παρουσιάστηκε η «Τουραντότ» στη Σκάλα του Μιλάνου, στις 25 Απριλίου 1926, υπό τη διεύθυνση του Αρτούρο Τοσκανίνι. Αργότερα παρουσιάστηκε και με το φινάλε που συνέθεσε βασισμένος στις σημειώσεις του δασκάλου του ο μαθητής τού Πουτσίνι, Φράνκο Αλφάνο. (Λεπτομέρεια: Οι τελευταίες σελίδες της «Τουραντότ» που συνέθεσε ο Πουτσίνι ήταν εκείνες του σπαρακτικού θανάτου της Λιού, μιας σκλάβας που ήξερε να αγαπάει και που αυτοκτόνησε από αγάπη. Πολλοί μελετητές του έργου του κορυφαίου συνθέτη έχουν συνδέσει τη δημιουργία από τον συνθέτη της Λιού με την τραγική υπηρέτριά του, την Ντόρια Μανφρέντι.)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.tovima.gr/

Η ΟΠΕΡΑ ΓΕΝΙΚΑ

Η όπερα αποτελεί μουσικό θεατρικό είδος, είναι δηλαδή μουσική σύνθεση που περιλαμβάνει συγχρόνως και σκηνική δράση. Οι διάλογοι των ηθοποιών της όπερας αποδίδονται με τη μορφή τραγουδιού ενώ η θεατρική παράσταση εκτυλίσσεται παρουσία ενός μουσικού συνόλου .Ως είδος θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μουσικά επιτεύγματα του Δυτικού πολιτισμού και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά είδη. Ο όρος όπερα είναι ο πληθυντικός του λατινικού opus που σημαίνει το έργο, δηλώνοντας έτσι την ενσωμάτωση στην όπερα πολλών καλλιτεχνικών ειδών όπως η μουσική, το θέατρο, ο χορός και η σκηνογραφία. Αποδίδεται συχνά στα ελληνικά και ως μελόδραμα, αν και ο όρος αυτός είναι ευρύτερος. Όπερα ονομάζεται επίσης το θέατρο που φιλοξενεί τις παραστάσεις
Η ΟΠΕΡΑ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑ'Ι'ΚΕΣ ΧΩΡΕΣ

Η γέννηση της γαλλικής όπερας χρονολογείται επισήμως στα 1669 με την ταυτόχρονη επανασύσταση της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής από τον Lully. Ως πρόδρομοι της αναφέρονται συχνά η γαλλική τραγωδία, τα χορευτικά μπαλέτα στις βασιλικές αυλές αλλά και η ιταλική όπερα. Οι όπερες του Lully αποτελούνταν από πέντε πράξεις και έναν πρόλογο ενώ περιελάμβαναν και χορευτικά μέρη μπαλέτου.
Η ανάμιξη της παραδοσιακής γαλλικής όπερας του Lully με την ιταλική όπερα ή με άλλες επιρροές όπως το τραγούδι bel canto οδήγησε τελικά στην δημιουργία της Grand Opera (Μεγάλη Όπερα), ένα από τα πιο εκλεπτυσμένα οπερατικά είδη του 19ου αιώνα. Μετά την Ιταλία η όπερα κατέκτησε τη Γαλλία και ως τα μέσα του 18ου αιώνα εξαπλώθηκε σε όλη τη Δ. Ευρώπη.Αρχισε να επηρεάζεται από το καλλιτεχνικό κλίμα της κάθε χώρας και να διαμορφώνεται ανάλογα.Αναβιώντας την αντίληψη της αρχαίας τραγωδίας που εξυμνούσε τον συνδυασμό των τεχνών, η Ιταλία του τέλους της Αναγέννησης εγκαινιάζει το νέο μουσικό δραματικό είδος, την όπερα. Μεγάλοι ιταλοί συνθέτες όπερας είναι οι: Peri, Monteverdi, Cavalli, Cherubini, Rossini, Donizetti, Bellini, Verdi, Puccini κ.ά.

Η όπερα λοιπόν φτάνει στην Αγγλία με καθυστέρηση μισού περίπου αιώνα απ' ότι στη Γαλλία και τη Γερμανία. Το ξεκίνημα γίνεται με το σερ Ουίλλιαμ Ντάβεναντ, που ανεβάζει μια όπερα στα 1656. Αργότερα ο ίδιος επιχειρηματίας ανεβάζει την "Πολιορκία της Ρόδου" γραμμένη από πέντε συνθέτες. Η τιμή όμως της δημιουργίας μιας αληθινής αγγλικής όπερας ανήκει στο μεγαλοφυή Πέρσελ, που στα 1690 ανεβάζει το έργο "Διδώ και Αινείας". Αυτή είναι και η μοναδική του όπερα. Τα άλλα δραματικά έργα του δεν είναι πραγματικές όπερες αλλά μάλλον σκηνική μουσική για έργα του Σαίξπηρ και άλλων συγγραφέων. Γράφει με εντυπωσιακή ευκολία ένα μεγάλο αριθμό ύμνων και σκηνικής μουσικής. Τα χαρακτηριστικά των δραματικών του έργων πλησιάζουν σε εκείνα της βενετσιάνικης όπερας. Στα έργα αυτά χρησιμοποιεί συχνά το ρετσιτατίβο.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8C%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1
Νικολέτα Σταματάκη , Δημοσιογράφος - Καθηγήτρια Μουσικής

Frederic Chopin: Η ψυχή του πιάνου....!!!!!

Φρεντερίκ Σοπέν (1810-1849): Η ψυχή του πιάνου

O Φρεντερίκ Σοπέν πέρασε στην αθανασία με τα κοντσέρτα του για πιάνο, τις μαζούρκες, τα βαλς. Γεννήθηκε στην Πολωνία πριν από 200 χρόνια και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού.
Δύο αιώνες συμπληρώνονται από τη γέννηση του Φρεντερίκ Σοπέν, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού στη μουσική. Ο μεγάλος Πολωνός συνθέτης και πιανίστας επιστρέφει στην επικαιρότητα, καθώς το 2010 έχει αναγγελθεί Έτος Σοπέν και σε όλο τον κόσμο διοργανώνονται κοντσέρτα με τα έργα του.

Γεννήθηκε το 1810 στη Ζελάζοβα Βόλα, (περίπου 50χλμ από τη Βαρσοβία) και ο ίδιος ανέφερε ως ημερομηνία γέννησής του την 1η Μαρτίου. Ο πατέρας του, Νίκολας Σοπέν, είχε γαλλική καταγωγή αλλά ζούσε στην Πολωνία και είχε λάβει μέρος στην εξέγερση του 1794.
Η μητέρα του, η Ιουστίνη, ήταν Πολωνή, αγαπούσε το πιάνο και του έδωσε τα πρώτα μουσικά του μαθήματα. Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του, η οικογένεια Σοπέν μετακόμισε στη Βαρσοβία. Η μουσική ιδιοφυία του Φρεντερίκ εκδηλώθηκε από την ηλικία των έξι ετών, όταν έπαιζε πιάνο μαζί με την αδελφή του Λουντβίκα κι έκανε τις πρώτες του απόπειρες στη σύνθεση. Ο πατέρας του κατέγραψε το πρώτο του έργο, μια Πολωνέζα σε σολ ελάσονα και στη συνέχεια ο μικρός μουσικός έγινε διάσημος ως παιδί-θαύμα στο πιάνο.

Στην εφηβεία του παρακολούθησε μαθήματα σύνθεσης στο Ωδείο της Βαρσοβίας, υπό την καθοδήγηση του Γιόζεφ Έλσνερ, ο οποίος είχε εντυπωσιαστεί από τη μουσική ιδιοφυία του. Εκείνη την περίοδο, ο νεαρός Σοπέν επηρεάστηκε από τους παραδοσιακούς χορούς και τη μουσική της πατρίδας του. Το 1826 ταξίδεψε για πρώτη φορά στο εξωτερικό, αρχικά στο Βερολίνο και μετά στη Βιέννη, όπου πραγματοποίησε δύο δημόσιες εμφανίσεις στη Δρέσδη και στην Πράγα.Ήταν μόλις δεκαεννέα ετών όταν ολοκλήρωσε τις μουσικές σπουδές του και είχε ήδη συνθέσει μερικά σημαντικά έργα όπως το κοντσέρτο σε φα ελάσσονα και την πρώτη σονάτα για πιάνο. Το 1830 έφυγε από την Πολωνία για να συνεχίσει τις πετυχημένες εμφανίσεις του στην
Βιέννη.Οι πολιτικές αναταραχές που ξέσπασαν λίγο μετά το ταξίδι του (επανάσταση κατά της τσαρικής εξουσίας) τον εμπόδισαν να επιστρέψει στην πατρίδα του. Πραγματοποίησε όμως μια σειρά εμφανίσεων στη Δρέσδη, στη Βιέννη, στο Σάλτσμπουργκ στη Στουτγκάρδη, στο Παρίσι και σταδιακά η φήμη του εξαπλώθηκε στην Ευρώπη.Τα πρώτα χρόνια του συνθέτη στο Παρίσι εδραίωσαν το κύρος του ως συνθέτη και βιρτουόζου πιανίστα. Οι συνθέσεις του (οι περίφημες σπουδές για πιάνο, τα νοτούρνο, οι πολωνέζες και οι μαζούρκες) αποτέλεσαν την επιτομή του ρομαντισμού. «Βγάλτε τα καπέλα σας κύριοι! Περνάει μια ιδιοφυία!», είχε γράψει σε μια κριτική του ενθουσιασμένος ο Ρόμπερτ Σούμαν.

Revolution

Ο Σοπέν βιοποριζόταν από τα ιδιαίτερα μαθήματα μουσικής που παρέδιδε και τις εκδόσεις των έργων του. Ήταν πολύ αγαπητός στους συναδέλφους του και τον συνέδεαν δεσμοί φιλίας με τους Φραντς Λιστ, Βιτζέντζο Μπελίνι, Ροσίνι και Μέντελσον. Στο σπίτι του Λιστ γνώρισε τη Γεωργία Σάνδη, η οποία ντυνόταν με αντρικά ρούχα.Παρά την αρνητική αρχική του εντύπωση, ο Σοπέν διατήρησε με την εκκεντρική συγγραφέα μια θυελλώδη σχέση που κράτησε εννέα χρόνια. Το ζευγάρι έζησε για λίγους μήνες στη Μαγιόρκα, αλλά η φυματίωση του συνθέτη επιδεινώθηκε τον χειμώνα και η συμπεριφορά των ντόπιων προς το ανύπαντρο ζευγάρι ήταν εχθρική.
Ωστόσο ο Σοπέν είχε ολοκληρώσει πριν την επιστροφή τους στο Παρίσι, τα περίφημα Πρελούδια (με το διάσημο 15ο «πρελούδιο της σταγόνας της βροχής») και τη Μουσική Σύνθεση 28. Τα πρώτα σύννεφα στη σχέση του Σοπέν με τη Σάνδη αντανακλώνται στο μυθιστόρημα της συγγραφέως «Λουκρητία Φλοριάνι».
Η ηρωίδα του βιβλίου, η ηθοποιός και ανύπαντρη μητέρα, Λουκρητία Φλοριάνι, συνάπτει σχέση με τον υπερευαίσθητο πρίγκιπα Ρόσβαλντ. Η πραγματικότητα όμως αποδεικνύει ότι η έλξη των ετερωνύμων δεν μπορεί να αντέξει στο χρόνο…Ο Σοπέν χώρισε το 1847, με αφορμή μια διαμάχη της συγγραφέως με την κόρη της. Η χρόνια φυματίωση του επιδεινώθηκε και ένα χρόνο μετά έφυγε στην Αγγλία. Το τελευταίο δημόσιο κοντσέρτο του δόθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1848 στο Λονδίνο.
Επέστρεψε στο Παρίσι βαριά άρρωστος και πέθανε το 1849. Στην τελευταία του κατοικία τον συνόδεψαν τρεις χιλιάδες θαυμαστές. Η «ψυχή του πιάνου» , όπως τον ονόμαζαν οι σύγχρονοί του , κηδεύτηκε στο Παρίσι αλλά με δική του επιθυμία, η καρδιά του μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία, στην εκκλησία του Ιερού Σταυρού.

Chopin-Valentina Igoshina-Fantasie Impromptu

ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ

~ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ~

“Mουσικοθεραπεία και κατάθλιψη’’

Είναι αλήθεια ότι η μουσική παίζει ρολό στην υγεία μας??

Ε ναι είναι! !Σύμφωνα με μελέτες ερευνητές από το Λονδίνο(Central and Northwest London Foundation NHS Trust) απόδειξαν ότι η μουσική παίζει πολύ μεγάλο ρολό στην υγεία μας και μπορεί να μας θεραπεύει χρόνια προβλήματα !Επίσης είναι και ολόκληρη επιστήμη που ονομάζετε Μουσικοθεραπεία!!

Ας δούμε λοιπόν τι αρρώστιες που μπορεί να γιατρέψει!! Γύρω στα 121 άτομα πάσχουν από κατάθλιψη η οποία καταπονεί τους ασθενείς που την έχουν σωματικά και ψυχικά, δημιουργώντας τους προβλήματα στην καθημερινότητά τους!!!

Ας δούμε λοιπον, τι είναι κατάθλιψη??

Κατάθλιψη είναι μια ασθένεια η οποία σε κάνει να αισθάνεσαι χαμηλή αυτοεκτίμηση ,λύπη ,απελπισία ,ενοχές ,διαταραχές στην κοινωνική σου ζωή ,αϋπνίες ,διαταραχές της όρεξης ,αυξημένη θνητότητα και ακόμα κίνδυνο αυτοκτονίας!!

Η πάθηση σχετίζετε με περίπου 1 εκατομμύριο θανάτους κάθε χρόνο παγκόσμιος!!

Άραγε υπάρχει αποτελεσματική αντιμετώπιση με τη βοήθεια της μουσικής??

Ναι! Υπάρχει αποτελεσματική αντιμετώπιση με τη βοήθεια της μουσικής!!!!!!! Η θεραπεία με τη βοήθεια της μουσικής χρησιμοποιείται από φυσικοθεραπευτές για να βοηθά μερικούς ασθενείς να καταπολεμούν την κατάθλιψη, να βελτιώνονται και να αποκαθιστούν τη διάθεση τους διατηρώντας έτσι μια καλή ψυχική και σωματική υγεία!! Μελέτες έδειξαν ότι η μουσική οφείλει στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης!!

Οι μελέτες που έγιναν μέχρι, αναδεικνύουν τη μουσικοθεραπεία ικανή να βελτιώνει τη διάθεση των καταθλιπτικών ασθενών και παράλληλα να έχει μεγάλη αποδοτικότητα με πολύ μικρό αριθμό ασθενών να τη

διακόπτουν. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός αυτό, είναι πολύ σημαντικό να δοθεί η σημασία που αρμόζει στη μουσικοθεραπεία για ένα τόσο σοβαρό και γνωστό πρόβλημα που ταλαίπωρη την ανθρωπινή ζωή εδς και αιώνες!!!!

Η μουσικοθεραπεία βοηθά τίποτα άλλο εκτός από την κατάθλιψη??

Άλλες έρευνες έδειξαν τη μουσικοθεραπεία να ανακουφίζει από τον πόνο και ικανή να αυξάνει την αποτελεσματικότητα των αναλγητικών φαρμάκων. Επίσης οι θετικές επιδράσεις της τεκμηριώθηκαν στην αντιμετώπιση του στρες, του άγχους, των συνεπειών των εγκεφαλικών επεισοδίων, των καρδιοπαθειών και του καρκίνο

υ. Επίσης σε επαγγελματίες με υψηλό επίπεδο στρες όπως γιατροί, νοσοκόμοι, αστυνομικοί, πυροσβέστες, επιχειρηματίες και άλλοι, η μουσική και η μουσικοθεραπεία έχουν πολλά να προσφέρουν. Ακόμη και στις εγκύους γυναίκες, η μουσική βρέθηκε ότι μπορε

ί να απαλύνει από το στρες, το άγχος και την κατάθλιψη που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη!!!!!

Να σας πούμε κάτι που δεν ξέρατε??

Η μουσικοθεραπεία παίζει πολύ μεγάλο ρολό ακόμα και στην ζωή των μικρών παιδιών συμφωνά με μελέτες!! Επίσης διαβάσαμε σε ένα άρθρο ότι επιστήμονες έκαναν ένα πείραμα στο όποιο δημιούργησαν δυο θερμοκήπια στα οποία στο πρώτο έβαλαν να παίζει κλασική μουσική και το άλλο το άφησαν χωρίς μουσική

!! Και τα δυο θερμοκήπια είχαν την ιδία θερμοκρασία και τα πότιζαν με την ιδία ποσότητα νερού!! Μετά

από ένα μηνά λειτουργίας του πειράματος μεγάλωσαν 20 εκατοστά παραπάνω τα φυτά στο πρώτο θερμοκήπιο στο όποιο επικρατούσε η κλασική μουσική!!

Σχετικά με την μουσική:

Η μουσική παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή των ανθρώπων από το πανάρχαια χρόνια! Από τη δημιουργία της ανθρωπότητας η μουσική συνοδεύει τον άνθρωπο και αποτελεί μέρος όλων των πολιτισμών!!!!

Οι επιδράσεις της στον ψυχικό και σωματικό τους κόσμο, ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο η μουσική επικοινωνεί μαζί τους, αποτελούν ένα θεραπευτικό μέσο το οποίο αξίζει να μεγαλώσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό!!!!!

Ας δούμε μερικά σχετικά βίντεο με την μουσικοθεραπεία:

1) Παιδί με καρκίνο σε πρόγραμμα μουσικοθεραπειας:

2) Μουσικοθεραπεία και λόγια που γράψαν ιστορία:

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: http://en.wikipedia.org/wiki/Music_therapy

για παραπάνω πληροφορίες αν ενδιαφερεστε μπειτε στο www.google.gr και γραψτε "Μουσικοθεραπεια"!!!

Όπερα

Η όπερα αποτελεί μουσικό θεατρικό είδος, είναι δηλαδή μουσική σύνθεση που περιλαμβάνει συγχρόνως και σκηνική δράση. Ο όρος όπερα είναι ο πληθυντικός της λατινικής λέξης opus που σημαίνει έργο, δηλώνοντας έτσι την παρουσία και τη΄σύνθεση της όπερας από πολλά καλλιτεχνικά είδη όπως η μουσική, το θέατρο, ο χορός και η σκηνογραφία.

Η σκηνική δράση της όπερας βασίζεται σε ένα μελοποιημένο κείμενο, το ονομαζόμενο λιμπρέτο(libretto). Η μουσική είναι συνεχής με σκοπό τη δραματοποιήση των γεγονότων και των δρώντων προσώπων στη σκηνή. Υπάρχουν δύο είδη τραγουδιού για την αφήγηση της πλοκής του έργου, το ρετσιτατίβο που προάγει τη δράση και την άρια, όπου μέσω ενός μονολόγου αποκρυσταλλώνεται μία συναισθηματική κατάσταση.

Οι πρώτες όπερες χαρακτηρίζονταν ως dramma per musica που σημαίνει το δράμα μέσω μουσικής και αντλούσαν θέματα από τη μυθολογία και διάφορα ιστορικά γεγονότα. Ακόμα η θεματολογία τους μπορούσε να χαρακτηριστεί ως σοβαρή(opera seria) και κωμική(opera buffa).

Η ιστορία της όπερας

Η όπερα αν και έχει κάποια μακρινή σχέση τόσο με μεσαιωνικά θρησκευτικά μυστήρια όσο και με θεάματα καθαρά κοσμικού χαρακτήρα(μασκαράτες, μπαλέτα και ιντερμέδια) επιβλήθηκε ως μουσικό είδος μόλις στα τέλη του 16ου αιώνα στην Ιταλία. Το πρώτο βήμα για τη δημιουργία της όπερας ήταν η γνήσια καλλιτεχνική ανάγκη να αντιταχθεί η απλότητα της μονωδίας στη μόδα της πολυφωνίας. Αυτή η θέση βρήκε πολλούς υποστηρικτές όπως ο Βιντσέντσο Γκαλιλέι, ο Τζοβάνι ντε Βάρντι, ο Γιάκοπο Κόρσι, ο Τζούλιο Καντσίνι κ.ά. οι οποίοι αναζητούσαν την επαναφορά της ελληνικής μονωδίας, κάτι που είχε προτείνει η Ακαδημία Μουσικής (ένας όμιλος Φλωρεντίνων μουσικών οι οποίοι ήταν φανατικοί θαυμαστές της αρχαιότητας) στις αρχές της δεκαετίας του 1570. Σ' αυτήν την προσπάθεια σημαντικό ρόλο έπιαξε και η δραστηριότητα της Φλωρεντίνης Καμεράτας την περίοδο 1580-1595.

Ο πρώτος καρπός αυτού του νέου καλλιτεχνικού και αισθητικού προσανατολισμού ήταν η όπερα ''Δάφνη'' (σε λιμπρέτο του ποιητή Οκτάβιου Ρινουτσίνι και με θέμα έναν αρχαίο ελληνικό μύθο που μιλάει για την όμορφη νύμφη Δάφνη), μελοποιημένη από τον Γιάκοπο Πέρι, η οποία παρουσιάστηκε το 1597. Δυστυχώς η ''Δάφνη'' δεν διασώζεται παρά μόνο κάποια αποσπάσματα της. Άλλες όπερες που θεωρούνται από τις πρώτες είναι η όπερα ''Ευρυδίκη''(1600) που είναι επίσης έργο του Ρινουτσίνι και του Πέρι και η πρώτη που διασώζεται ολόκληρη και η όπερα του Κλαούντιο Μοντεβέρντι ''L' Orfeo, favola in musica''( ο Ορφέας, μύθος μελοποιημένος) που παρουσιάστηκε το 1607 στη Μαντόβα. Ο Μοντεβέρντι ήταν αυτός που ουσιαστικά καθιέρωσε την καλλιτεχνική αξία της όπερας με μια σειρά από αξιόλογα έργα του ξεκινώντας από τον ''Ορφέα'' και τελειώνοντας με τη ''Στέψη της Ποππαίας''(1642).

Η όπερα δεν περιορίστηκε μέσα στα εδάφη της Ιταλίας, σύντομα διαδόθηκε στην κεντρική Ευρώπη, ενώ άρχισε να χάνει τον ιταλικό χαρακτήρα της και να διαμορφώνεται ανάλογα με το ιδιαίτερο καλλιτεχνικό κλίμα κάθε ευρωπαϊκής χώρας. Κάποιοι από τους πρώτους συνθέτες σε ευρωπαϊκές χώρες ήταν ο Schutz στην Γερμανία, ο Lulli στην Γαλλία και ο Purcell στην Αγγλία.

Η όπερα σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες

Ιταλία

Στην Ιταλία κυριαρχούσε η σοβαρή όπερα(grande opera ή opera seria). Στη σοβαρή όπερα αποκλείονταν τα κωμικά επεισόδια και αφαιρούνταν οι περιττές σκηνές από τα λιμπρέτο μιας και ο σκοπός ήταν να δοθεί έμφαση στο διδακτικό χαρακτήρα της όπερας. Οι χαρακτήρες μέσα από αυτές τις αλλαγές σταδιακά μετατρέπονταν σε σύμβολα συγκεκριμένων ηθικών αξιών και αρετών. Τα θέματα της αντλούνταν από διάφορα ιστορικά γεγονότα και τη μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας, μέσα από την τελευταία επιλογή ο δημιουργός αποσκοπούσε στην ηθική και πνευματική εξύψωση του θεατή. Παρ' όλα αυτά μεταξύ των πράξεων παρεμβαλλόταν και ένα σύντομο κωμικό ιντερλούδιο που αποσκοπούσε στην χαλάρωση του θεατή, κάτι σαν διάλειμμα.

Μπαρόκ όπερα

Η μπαρόκ όπερα εμφανίστηκε στην Ρώμη και στν Βενετία και ήταν ένα θέαμα με σκοπό να προκαλεί την όραση και την ακοή του θεατή. Διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη ακολουθώντας μία θριαυμευτική πορεία αλλά στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε για δύο αιώνες διότι θεωρήθηκε πομπώδης και κενή περιεχομένου. Η παρουσία του Κλαούντιο Μοντεβέρντι ήταν αυτή που την οδήγησε στην ακμή της ωστόσο σύντομα μετατράπηκε από ένα είδος ψυχαγωγίας της αριστοκρατίας της εποχής σε ένα λαϊκο είδος ευρύτερης απήχησης.

Γαλλία

Στην Γαλλία αναπτύχθηκε ένα είδος ξεχωριστής γαλλικής όπερας με έργα γραμμένα στη γαλλική γλώσσα. Ιδρυτής της θεωρείται ο Jean Baptiste Lulli(Ζαν Μπαπτίστ Λιλί) ο οποίος την εισήγαγε ταυτόχρονα με την ανασύσταση της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής από τον ίδιο, το 1669. Απ' ότι φαίνεται πρόδρομοι της γαλλικής όπερας αποτέλεσαν η γαλλική τραγωδία, τα χορευτικά μπαλέτα στις βασιλικές αυλές και η ιταλική όπερα.

Οι όπερες του Λιλί αποτελούνταν από συνολικά πέντε πράξεις, έναν πρόλογο και διάφορα χορευτικά μέρη του μπαλέτου. Ο Λιλί ένωσε τις δυνάμεις του με το Μολιέρο με όραμα να δημιουργήσει ένα είδος που θα συνδυάζει την κωμωδία, τη μουσική και τον χορό. Επίσης, το μπαλέτο αποτελεί το κεντρικό στοιχείο της παράστασης και η μουσική έχει αναλάβει επεξηγηματικό ρόλο, μιμούμενη τη φύση, σύμφωνα με τις αρχές του ρασιοναλισμού(ορθολογισμός). Τελικά ήταν ο Κρίστοφερ Γκλούκ(1714-1787 γεννημένος στην Βαυαρία και βασιλικός συνθέτης στην αυλή της Βιέννης) αυτός που δημιούργησε ένα νέο τύπο όπερας αναμιγνύοντας τη γαλλική με την ιταλική οπερατική παράδοση. Ο Γκλούκ απλοποίησε σημαντικά τη μουσική δομή της όπερας, πρόσθεσε την εισαγωγή ως αναπόσπαστο μέρος του δράματος, χρησιμοποίησε τη χορευτική μουσική της γαλλικής όπερας ενώ σε πολλές από τις δικές του όπερες συνέθεσε μεγάλες ενιαίες σκηνές με ανάμιξη ρετσιτατίβων και αριών. Όλα αυτά οδήγησαν στη δημιουργία της λυρικής τραγωδίας (tragedie lyrique) και του βοντβίλ(vaudeville).

Γερμανία

Στη Γερμανία υπήρξε η δημιουργία του ζίνγκσπιλ(singspiel), ένα είδος γερμανικής κωμικής όπερας. Σημαντικότερο έργο που αντιπροσωπεύει αυτό το είδος είναι ο Μαγικός Αυλός(1791) του Μότσαρτ, που αποτέλεσε τη βάση για την αναπτυξη της γερμανικής ρομαντικής όπερας. Στις αρχές του 19ου αιώνα παρουσιάζεται η μοναδική όπερα του Μπετόβεν (Fidelio) καθώς και οι όπερες των Carl Maria von Weber(Καρλ Μαρία φον Βέμπερ) και Heinrich Marschner,που περιέχουν στοιχεία του γερμανικού ζίνγκσπιλ και μελοδράματος, ενώ αποτελούν σημαντικές επιρροές στα έργα του Βάγκνερ. Οι όπερες του Βάγκνερ στιγμάτισαν το είδος με το μεγαλειώδες ύφος τους και καινοτόμησαν ως προς την ανάμιξη του ρετσιτατίβου και της άριας, ταυτόχρονα με τη διαρκή συνοδεία της όρχηστρας δημιουργώντας την αίσθηση μιας διαρκούς μελωδίας που διακόπτεται σε κεντρικά σημεία της πλοκής.

Η επίδραση της όπερας σε διάφορα πολιτιστικά ρεύματα

Η όπερα υπήρξε μία έκφραση διάφορων πολιτιστικών ρευμάτων. Ο γαλλικός νατουραλισμός εκφράστηκεαπό συνθέτες όπως ο Ζορζ Μπιζέ(Κάρμεν) και ο Γκιστάβ Σαρπαντιέ(Λουίζ). Ο ιταλικός βερισμός υλοποιήθηκε μουσικά μέσα από τις όπερες του Πιέτρο Μασκάνι και του Τζάκομο Πουτσίνι. Ο λογοτεχνικός και ζωγραφικός ιμπρεσιονισμός ολοκληρώθηκε στη Γαλλία από το μουσικό ιμπρεσιονισμό του Κλοντ Ντεμπισί(Πελλέας και Μελισάνθη). Ο εξπρεσιονισμόςτηε γερμανικής κουλτούρας, με επίκεντρο τον Ούγκο φον Χόφμανσταλ, βρήκε στο πρόσωπο του Ρίχαρντ Στράους τον μεγαλοφυή μουσικό εμπνευστή(Ηλέκτρα). Αντίστοιχα, το κλίμα του άγχους που συνδέεται με τον εξπρεσιονισμό βρήκε δραματικές λύσεις στις όπερες του Άρνολντ Σένμπεργκ(Το τυχερό χέρι) και του Άλμαν Μπεργκ(Ουοζέκ). Τέλος, οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις του 20ου αιώνα που συνδέθηκαν με την αντίδραση των ευρωπαϊκών λαών στον φασισμό και στον ναζισμό αποτυπώθηκαν και αυτές στη σύγχρονη όπερα(για παράδειγμα τα έργα Ματίας ο ζωγράφος του Πάουλ Χίντεμιτ και Φυλακισμένος του Λουίτζι Νταλαπίκολα).


Δείτε αυτά τα βίντεο σχετικά με κάποιες γνωστές όπερες:

Δικτυογραφία:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8C%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1

http://www.tar.gr/content/content/print.php?id=352

http://www.tar.gr/content/content.php?id=160

http://en.wikipedia.org/wiki/Opera (από αγγλικό κείμενο)

http://www.classicalmusic.gr/features/article.php?id=1188

Βιβλιογραφία: Εγκυκλοπαίδεια Δομή

Θεοδωροπούλου Άννα-Δαμιανίδου Εβίτα Γ'4

Μια γεύση απο την Τζαζ

Jazz...

Η Τζαζ ξεκίνησε με ένα μείγμα από πολλά είδη μουσικής. Έχει αφρικανικές ρίζες οι οποίες χρονολογούνται από την δεκαετία του 1910 και λίγο νωρίτερα.Αλλα έγινε πιο δημοφιλής τις δεκαετίες 1920–1960.

Η Τζαζ συνδυάζει στοιχεία της αφρικανικής μουσικής με στοιχεία της δυτικής ευρωπαϊκής μουσικής. Η γενέτειρα του εν λόγω συνδυασμού, που είναι τζαζ, λέγεται ότι είναι Νέα Ορλεάνη.

Ορισμός : Αν και υπάρχει μεγάλη δυσκολία να οριστεί η Τζαζ στο σύνολό της , πρόκειται για μία μουσική στην οποία ο μουσικός εκτελεί μελωδικές παραλλαγές πάνω σε μία δεδομένη αρμονική βάση και αυτό σε διάλογο με τον ρυθμικό παλμό. Βέβαια ο ορισμός αυτός δεν θεωρείται επαρκής για όλα τα είδη της Τζαζ.

Είδη :Ράγκταϊμ , Τζαζ Ν.Ορλεάνης , Ντιξίλαντ , Μπούγκι , Σουίνγκ , Μπίμποπ , Κουλ Τζαζ , Χαρντ Μπομπ ,Φρι Τζαζ , Φίουζον , Άσιντ Τζαζ , Έθνο-Τζαζ και Λατιν Τζαζ.

Μουσικά Όργανα : Τρομπέτα , Κλαρινέτο , Σαξόφωνο ,Τρομπόνι , Κιθάρα , Πιάνο , Κοντραμπάσο και Κρουστά.

Jazz Soul...

Jazz Soul ήταν μια εξέλιξη του "bop" (είναι ένας όρος για μια μορφή μικρών- combo της τζαζ μουσικής) που ενσωμάτωσε ισχυρές επιρροές από blues, gospel και rhythm . Σε αντίθεση με το σκληρό "bop" η Soul Jazz έδωσε έμφαση στις επαναλαμβανόμενες αυλακώσεις και μελωδίες αλλα και στους αυτοσχεδιασμούς που είναι λιγότερο πολύπλοκοι από από ό, τι σε άλλες μορφές της τζαζ.;

Aπο την Τζαζ και την Σόουλ : JAMES BROWN

O James Brown (γεννήθηκε στις 3 Μαΐου του 1933 και απεβίωσε στις 25 Δεκεμβρίου του 2006) , ήταν ένας Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός. Γνωστός και ως "ο νονός της Soul" . O Brown αναγνωρίζεται ως μια από τις μεγαλύτερες φιγούρες που επηρέαζε την μουσική του 21ου αιώνα και ήταν γνωστός για φωνητικά του και χορό του . Μερικοί του είχαν δώσει τον τίτλο "του πιο σκληρά εργαζόμενου ανθρώπου στον χώρο του θεάματος" .
Ως τραγουδιστής, τραγουδοποιός, χορευτής και αρχηγός μιας μπάντας, ο Brown υπήρξε καθοριστικό δύναμη στη μουσική βιομηχανία . Έβαλε την σφραγίδα του σε πολλές καλλιτέχνες .
Ο Brown άρχισε την επαγγελματική μουσική καριέρα του το 1956 και ανήλθε στη φήμη κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με την ισχύ των συναρπαστικών ζωντανών εμφανίσεων του . Παρά τα διάφορα προσωπικά προβλήματα και τα πολλά εμπόδια που αντιμετώπιζε συνέχισε να "hits" σε κάθε δεκαετία από το 1980 . Εκτός από την αναγνώριση του στη μουσική, ο Brown ήταν επίσης μια παρουσία στο αμερικανικό πολιτικό προσκήνιο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970.
ο Brown αναγνωρίστηκε από πολλούς τίτλους όπως για παράδειγμα :Soul Brother Number One,The Hardest Working Man in Show Business,The King of Funk και κυρίως The Godfather of Soul .

Τα 10 καλύτερα τραγούδια του J.Brown :

1. I Got You (I Feel Good) - 1965

2. Living In America - 1985

3. I Got the Feelin' - 1968

4. Cold Sweat - 1967

5. Papa's Got a Brand New Bag - 1965

6. It's a Man's Man's Man's World - 1966

7. Say It Loud - I'm Black and I'm Proud - 1968

8. Mother Popcorn - 1969

9. Super Bad- 1970

10. Licking Stick, Licking Stick - 1968

Πηγές :

• En.wikipedia.org
• Youtube.com
• About.com
• imageshack.us
• yolkstalk.com